σορτ στόρις

Οι λιλιπούτειες ιστορίες της Κλειούς

Το λιλιπούτειο αυτό πλάσμα, η εικαστικός Κλειώ Γκιζελή, δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει γλυπτά μικρών διαστάσεων “κλεμμένα” στο σύνολό τους από καθημερινούς μικρόκοσμους, προσδίδοντάς τους την κινηματογραφική διάσταση που τους αρμόζει. Βγαλμένα ένα προς ένα από μία ρετρό εποχή. Μία εποχή που οι καθημερινοί ρυθμοί ήταν πολύ πιο αργοί και άφηναν μία πιο αγνή γεύση…τότε που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και ίντερνετ. Όλα τους κομμάτια αφηγηματικών κειμένων, στοιχεία μίας πολυεπίπεδης ολότητας με πρωταγωνιστές, φωνές, σενάρια, πλοκές που ξεδιπλώνονται από διαφορετικές οπτικές και γρήγορα πάλι σωπαίνουν, αιχμαλωτίζοντας ιστορίες χρόνων.

υγ. μοιραζόμαστε μία μεγάλη μου αγάπη, τη θέα των πολυκατοικιών. Μόνο που η Κλειώ τις έχει εντάξει στη ζωή της με έναν ιδιαίτερο τρόπο…

Info: Kleio Gizeli


Εμπειρίες μιας κατά συρροή expat, μαμάς!

σερβίρει η Νέλη Κωστοπούλου

Βέλγιο, Ελλάδα, Αγγλία, Αμερική, Ολλανδία. Πέντε χώρες, πέντε μετακομίσεις, αμέτρητες εμπειρίες, ανακαλύψεις, δυσκολίες, μικρές, μεγάλες κατακτήσεις. Ξεκινήσαμε δύο με σκοπό να ανοίξουμε φτερά εκτός Ελλάδας, για να γίνουμε σύντομα τρεις και μετά από 9 χρόνια 4. Έτσι έμαθα τον όρο Expat, αφού έτσι ονομάζεται το status όσων αλλάζουν χώρα με σκοπό τη δουλειά, trail spouse (η ακόλουθος του συζύγου), και πιο τελευταία το TCK (third culture kids – παιδιά τρίτης κουλτούρας). Πλέον ανήκουμε παντού και πουθενά. Ανήκουμε όπου βρίσκεται ο τόπος εργασίας και σπίτι μας καλείται κάθε λίγο και λιγάκι ένας νέος προορισμός, ξένος, διαφορετικός αλλά και γοητευτικός. Και η οικογένεια πρέπει να μείνει σφιχτή, δυνατή σαν όστρακο.Να θωρακίσει όσα έχει αλλά την ίδια στιγμή να γευτεί και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Σαν μια μπουνιά κλειστή που όμως οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ανοίξει για να χαιρετίσει το καινούργιο.

Η μεγαλύτερη δυσκολία να μεγαλώνεις παιδιά εκτός της πατρίδας σου δεν είναι η νέα γλώσσα ή η καινούργια κουλτούρα την οποία καλούνται να γνωρίσουν, αλλά το γεγονός ότι εμείς ως γονείς δεν έχουμε παρόμοια εμπειρία. Μεγαλώσαμε στην Ελλάδα, περικυκλωμένοι από την οικογένεια, τους φίλους μας, την οικειότητα, την ευκολία της μητρικής μας γλώσσας. Πώς άραγε να γνωρίζουμε πώς αισθάνονται τα παιδιά μας όταν καλούνται να μιλούν ελληνικά εντός σπιτιού και την εκάστοτε γλώσσα εκτός; Να επικοινωνούν με τους αγαπημένους μέσω Skype και facetime; Να είναι απόντες σε γιορτές και έθιμα. Να γιορτάζουν τα γενέθλια και τις γιορτές τους μακριά από ξαδέρφια, παππούδες, γιαγιάδες, θείες; Η ζωή τους ολόκληρη να είναι ένας συνεχής αποχαιρετισμός. Πώς να γνωρίζουμε το στρες, τις ανασφάλειες, την αγωνία που περνούν όταν καλούνται να ξεκινούν ξανά και ξανά. Να αφήνουν πίσω νέους φίλους για άλλους νέους φίλους, νέα σχολεία και δραστηριότητες. Όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο πιο εύκολα τα πράγματα, όμως εκεί στα 8 τα πράγματα δυσκολεύουν όπως σε κάθε παιδί που είναι προ των πυλών της προ-εφηβείας. Μόνο που τα παιδιά σαν τα δικά μου έχουν μια ακόμη δυσκολία. Τη δυσκολία της προσαρμογής, της διαφορετικής καθημερινότητας.
Και εκεί η φράση “είναι για το καλό όλων μας” που είναι logo σε κάθε μετακόμιση ή αλλαγή αρχίζει να στροβιλίζει στο μυαλό. Και αναρωτιέσαι “είναι όντως”;  Είναι ή τουλάχιστον μπορεί να γίνει. Μόνο που όλα θέλουν μεγαλύτερη προσπάθεια. Οι αισθήσεις των expat γονιών πρέπει να είναι συνεχώς οξυμένες, σε εγρήγορση, να προλαβαίνουν, να αφουγκράζονται και με αυτόν τον τρόπο να βοηθούν τα παιδιά τους. Πρέπει να ωραιοποιείς τις καταστάσεις και να τις κάνεις να μοιάζουν ενθουσιώδεις και μοναδικές.  Για αυτό πολύ συχνά ένας από τους γονείς πρέπει να παραμένει σπίτι, επιλέγοντας μια χαμηλών τόνων καριέρα ή απλώς την καριέρα της μαμάς/συζύγου. Έτσι είσαι εκεί όταν υπάρχει ανάγκη, είσαι εκεί να καλύψεις τα κενά, είσαι εκεί ως στήριγμα, εμψυχωτής σε κάθε προσπάθεια και ένα ασφαλές λιμάνι στα δύσκολα.
Πολλοί πιστεύουν ότι είναι προνόμιο να είσαι expat, πως ζεις κάποια τρελή ζωή, με ανέσεις και χρυσά κουτάλια και άπλετη βοήθεια από τρίτους. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Ναι μπορεί να υπάρχει μια μεγαλύτερη οικονομική άνεση, όμως το βάρος της καθημερινότητα είναι μονόπλευρο. Δεν υπάρχει η βοήθεια από μέλη της οικογένειας, απλά καθημερινά πράγματα μπορεί να γίνουν βουνό και το “χαμένοι στην μετάφραση” να κυριαρχεί σε κάθε σου βήμα.
Παρ’ όλα αυτά πλέον μου είναι δύσκολο να σκεφτώ τη ζωή μας χωρίς αυτές τις περιπέτειες και το μόνο που με καθησυχάζει όταν ξυπνούν οι ανησυχίες μου και μου λείπει η σταθερότητα και οι ρίζες μου είναι τα λόγια εκτίμησης του 11χρονου γιού μου: “Μαμά νιώθω τυχερός που ο μπαμπάς έχει αυτή τη δουλειά και μπορούμε να έχουμε τόσες όμορφες, διαφορετικές εμπειρίες.”

Βρείτε το blog της Νέλης εδώ: Neofili’s blog – A Greek expat on the loose!


Γιορτές κι ετοιμασία, μαμάδες ψυχραιμία!

σερβίρει η Νατάσα Γαλάνη, νηπιαγωγός

angry face girl (1).jpg

Με αφορμή την οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση (γάμοι, βαπτίσεις, σχολικές γιορτές, τραπέζι στο σπίτι με φίλους και συγγενείς κ.λπ.) είναι απόλυτα λογικό να έχετε ένα λίγο παραπάνω άγχος για την εμφάνιση και τη συμπεριφορά του παιδιού σας. Συνήθως όμως σε τέτοιες περιστάσεις κάποια πράγματα πηγαίνουν στραβά… είτε το μικρό σας δεν θέλει να βάλει τα ρούχα που του διαλέξατε , είτε δεν έχει την κοινωνικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις, είτε αρνείται να πει το ποίημά του, είτε γενικώς έχει την κακή του διάθεση! Όλα τα παραπάνω αποτελούν εξαιρετικές αφορμές για να φτάσετε στα όρια του πανικού!
ΜΑΜΑΔΕΣ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!

Με το να πανικοβληθείτε εκείνη τη στιγμή και να θεωρήσετε πως όλα θα πάνε στραβά δεν βοηθάει εσάς και κυρίως δεν διευκολύνει τον τρόπο που θα προσεγγίσετε το μικρό σας! Συγκεκριμένα, εάν το καμάρι σας δεν θέλει να συμμετάσχει στη γιορτή του σχολείου ή πεισματικά αρνείται να βάλει τα «καλά» του, εκείνη ακριβώς τη στιγμή τα νεύρα και ο πανικός θα οδηγήσουν σε πανωλεθρία! Αρκεί να του πείτε « Δεν πειράζει…» και να ακολουθήσετε τη διπλωματική μέθοδο, έτσι ώστε να του δώσετε να καταλάβει για ποιους λόγους πρέπει να κάνει αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.
Μπορεί να «πιάσει» μπορεί όμως και όχι… ακόμα κι έτσι μη νιώσετε καμία τύψη τύπου « δεν είμαι καλή μαμά» ή «τι θα πει ο κόσμος;!». Βάλτε το πιο όμορφο χαμόγελό σας και ανταποκριθείτε αναλόγως στις περιστάσεις. Οι άνθρωποι που έχουν κατανόηση θα καταλάβουν, οι άλλοι απλώς θα σχολιάσουν πικρόχολα. Σημασία πάνω από όλα έχει να σας καταλάβει το παιδί σας, αλλά και εσείς να κατανοήσετε γιατί έχει αυτή τη μη αποδεκτή συμπεριφορά.
Όσον αφορά στο σχολείο, ως εκπαιδευτικός προσχολικής αγωγής σας λέω με απόλυτη υπευθυνότητα πως ο βασικός στόχος των σχολικών γιορτών είναι να τις χαρούν τα παιδιά και να κατανοήσουν τι είναι αυτό που γιορτάζουμε! Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Εάν κάποιο παιδάκι δεν φοράει τα ρούχα που του έχουν πει οι δασκάλες του ή δεν θέλει να πει το ποίημά του, δεν θα χαθεί και ο κόσμος! Συμβαίνουν αυτά. Σημασία έχει οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να το ενθαρρύνουν και να το επιβραβεύσουν για την όποια προσπάθεια. Γιατί πιστέψτε με, με τον τρόπο του προσπαθεί κι αυτό!

Αφήστε, λοιπόν, στην άκρη το άγχος και τον πανικό και απολαύστε να βλέπετε το παιδί σας που μεγαλώνει! Αυτές οι στιγμές δεν ξανάρχονται!