τρόπος ζωής

Τι εκφράζουν τα παιδιά μέσα από τη ζωγραφική;

watercolor-resist-painting-for-kids-1

Μουτζούρες και γραμμές. Αυτά είναι τα πρώτα που κάνει ένα παιδί μόλις πρωτοπάρει στο χέρι του μολύβι για να “ζωγραφίσει” στο χαρτί. Αργότερα βάζει χρώμα και έπειτα αναπαριστά όλο και πιο ρεαλιστικά μια εικόνα. Ποια ανάγκη σπρώχνει τα παιδιά παγκοσμίως ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, κουλτούρας και πολιτισμού να ζωγραφίζουν; Υπάρχουν κάποια “κρυφά” μηνύματα που θέλουν να μας δώσουν;

Μια απλή μουτζούρα ή ένα ακατανόητο σχήμα λειτουργεί σαν μια γλώσσα για τα παιδιά. Είναι μια γλώσσα που επικοινωνεί σε εμάς την οργή, το θυμό, τη ζήλια, την αδιαφορία, την ανάγκη για προσοχή, αλλά και τις γνωστικές εμπειρίες που έχουν όσο γνωρίζουν τον κόσμο γύρω τους. Σε έναν κόσμο φτιαγμένο από “μεγάλους” ένα παιδί ταυτίζεται με τον ρόλο που παίρνει μέσα από τις ζωγραφιές του. Όσο εμείς τις κοιτάμε και νιώθουμε χαμένοι στη μετάφραση, αυτές ανοίγουν μια πόρτα στα συναισθήματα των μικρών μας ζωγράφων.

Ο Π είναι 8 χρονών και στις πρώτες μας συναντήσεις του ζήτησα να ζωγραφίσει την οικογένεια του. Είναι μοναχοπαίδι, ζει με τη μητέρα του και το πατέρα του ενώ στην ίδια πολυκατοικία μένει και ο πατέρας της μητέρας. 

Η ζωγραφιά του Π για την οικογένεια του έδειχνε τα εξής: ένα όρθιο κόκκινο παραλληλόγραμμο που απεικόνιζε τη πολυκατοικία, τον πατέρα να βρίσκεται στο πιο πάνω μέρος του κτίσματος, στη σκεπή, τη μητέρα μέσα στο διαμέρισμα και τον ίδιο στο δωμάτιο του. Όταν ρώτησα τι είχε ζωγραφίσει και τι έκανε ο καθένας τους στη ζωγραφιά είπε: “Ο πατέρας μου κάνει δουλειές με τα εργαλεία του, η μητέρα μου μαγειρεύει στην κουζίνα και εγώ κοιμάμαι στο κρεβάτι μου.” Ο Π είναι ένα παιδί κλειστό και ιδιαίτερα ντροπαλό. Η αυτοεκτίμηση του είναι χαμηλή και αντιμετωπίζει μαθησιακά προβλήματα από το Νηπιαγωγείο, τα οποία επιδείνωσαν την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.”

Η σχεδίαση ή αλλιώς ιχνογράφηση είναι μια εξελικτική διεργασία που ακολουθεί την ψυχοκινητική εξέλιξη του παιδιού. Η εξέλιξη της μουτζούρας συμβαίνει με τον έλεγχο που αποκτά το παιδί στην κίνηση του και στον συντονισμό χεριού – ματιού. Αυτό σημαίνει ότι η ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί μια εικόνα πάνω σε χαρτί περνά από στάδια που το ένα διαδέχεται το άλλο. Τα στάδια αυτά ακολουθούν μια “τυπική” πορεία κατά το μεγάλωμα του παιδιού και το πέρασμα του στις διάφορες ηλικίες.

Μια απλή αναφορά σε αυτή τη διαδοχική πορεία είναι:

Απο 1,5 μέχρι 2,5 χρονών

Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία ξεκινούν να μουτζουρώνουν. Αυτές οι μουτζούρες δεν είναι ασυνάρτητες, αλλά γίνονται με όλο και πιο συντονισμένη ρυθμική κίνηση. Σε αυτό το διάστημα τα παιδιά θέλουν να καλύψουν όποια επιφάνεια βρουν και επενεργούν όλες οι αισθήσεις τους σε αυτήν την εικαστική δραστηριότητα.

Απο 2,5 χρονών

Σε αυτήν την ηλικία το παιδί ανακαλύπτει στα αφηρημένα σχέδια που κάνει τυχαία σχήματα που μοιάζουν με αυτά που το περιβάλλουν. Μπορεί να είναι αντικείμενα, ζώα, άνθρωποι και οτιδήποτε άλλο που αποτελεί καθημερινό ερέθισμα για το παιδί. Έτσι πολλές φορές θα έχετε προσέξει το παιδί σας να ζωγραφίζει και να λέει όλο έκπληξη: “Ααα ένα δέντρο” ή “Κοίτα μια βάρκα”.

Απο 5 μέχρι 8 χρονών

Εδώ το παιδί καθορίζει τον χώρο που θα λάβει μέρος η αναπαράστασή του. Τραβάει μια ίσια γραμμή στο κάτω μέρος για το έδαφος και μια ίσια γραμμή στο πάνω μέρος για τον ουρανό, τα υπόλοιπα αναπαράγονται στο ενδιάμεσο κομμάτι του χαρτιού.

Στα 9 τους χρόνια

Το παιδί καταργεί αυτήν την απόσταση μεταξύ γης και ουρανού. Σε αυτό το στάδιο τα παιδιά νιώθουν ανικανοποίητα με τα σχέδια τους, γιατί αυτό που επιδιώκουν να φτιάξουν δεν μπορούν να το καταφέρουν.

Απο 15 μέχρι 18 χρονών

Τα παιδιά σε αυτό το στάδιο της εφηβείας “πειθαρχούν” στο γεωμετρικό σχέδιο.

Η ερμηνεία του σχεδίου.

Η ερμηνεία του παιδικού ιχνογραφήματος είναι μια διαδικασία που γίνεται από ανθρώπους που είναι εκπαιδευμένοι να “διαβάζουν” τα νοήματα που αποτυπώνει ένα παιδί όσο ζωγραφίζει. Αυτά μπορεί να αφορούν στην ψυχολογική διάθεση στην οποία βρίσκεται, σε ένα έντονο ή καινούργιο συναίσθημα που νιώθει, σε έναν φόβο που το ταλαιπωρεί ή σε μια ξαφνική αλλαγή της καθημερινότητας του.

Τα κυριότερα στοιχεία στα οποία δίνουμε προσοχή είναι τα χρώματα: ποια κυριαρχούν στο σχέδιο ή ακόμα και την απουσία χρώματος, τις γραμμές: αν είναι ισχνές, δυνατές, κάθετες ή οριζόντιες, τη θέση που έχει το ιχνογράφημα στην επιφάνεια του χαρτιού: αν είναι τοποθετημένο πάνω, κάτω αριστερά ή δεξιά, το περιεχόμενο: σε κάθε θέμα περιλαμβάνονται σύμβολα που κάποιος ειδικός μπορεί να αποκωδικοποιήσει ώστε να καταλάβει τη συγκινησιακή κατάσταση του παιδιού-ζωγράφου.

Το παιδί και η οικογένεια του στο σχέδιο

“ Η Γ είναι 9 χρονών και πηγαίνει στη Δ’ Δημοτικού. Όταν της ζητήθηκε να ζωγραφίσει την οικογένεια της έφτιαξε: σε οριζόντια γραμμή, με έναν μαύρο μαρκαδόρο 16 ανθρωπάκια που αντιπροσώπευαν όλες τις συγγενικές σχέσεις. Στη μέση υπήρχε μια πολυκατοικία που χώριζε τα ανθρωπάκια στη μέση. Όλοι είχαν μια πολύ απλοϊκή μορφή που περιοριζόταν σε κεφάλι, χέρια, πόδια. Οι μοναδικές μορφές που είχαν λαιμό, πλάτες και ώμους ήταν αυτή με την αδερφή της. Η πιο μικρή φιγούρα στο σχέδιο ήταν η δική της και η πιο μεγάλη η αδερφή της. Η ίδια βρισκόταν ανάμεσα στην αδερφή της και τη μαμά της. 

Η Γ μένει με τη μητέρα και την αδερφή της. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν πολύ μικρή. Στο διπλανό διαμέρισμα μένουν οι γονείς της μητέρας που συμμετέχουν πολύ στην αγωγή του παιδιού. Η εβδομάδα της Γ χωρίζεται σε τρία σπίτια: της μητέρας, του πατέρα και της γιαγιάς με του παππού. Επίσης, αρκετές φορές η θεία την βοηθάει στο διάβασμα της. Υπάρχει λοιπόν ένα διευρυμένο σύστημα φροντίδας, αλλά ίσως και μια δυσκολία να ταυτιστεί το παιδί με κάποια άτομα περισσότερο εκτός από την αδερφή της”

Έχει ιδιαίτερη σημασία όταν ένα παιδί ζωγραφίζει την οικογένεια του. Σε αυτό το σχέδιο μπορούμε να δούμε τις σχέσεις του παιδιού με τα μέλη της οικογένειας αλλά και με τον εαυτό του. Με τον μηχανισμό της προβολής σε μια παιδική ζωγραφιά μπορούμε να αναγνωρίσουμε αντιλήψεις και συναισθήματα που τα παιδιά αδυνατούν να εκφράσουν λεκτικά. Έτσι, όταν ζητάμε από ένα παιδί να ζωγραφίσει την οικογένεια του θα προσέξουμε:

  • Με ποια σειρά ζωγραφίζει τα άτομα της οικογένειας του.
  • Αν ζωγραφίζει τον εαυτό του μέσα στην οικογένεια ή αν απουσιάζει από αυτή.
  • Πού τοποθετεί τον εαυτό του. Ένα παιδί που τοποθετεί τον εαυτό του πιο κοντά σε ένα συγκεκριμένο άτομο μπορεί να εκφράζει την επιθυμία του για αυτό ή να αποζητά περισσότερο προσοχή από αυτό. Επίσης, αν βάζει τον εαυτό του ανάμεσα στους γονείς, τότε ίσως να σημαίνει ότι το παιδί αντιλαμβάνεται την αγάπη και των δυο γονιών εξίσου.
  • Ποιο άτομο δείχνει να κυριαρχεί στο σχέδιο. Το άτομο που φαίνεται να είναι μεγαλύτερο από τα άλλα μέλη μπορεί να σημαίνει ότι σε αυτό επενδύει συναισθηματικά περισσότερο ή ταυτίζεται πιο πολύ.
  • Πολλές φορές αν το παιδί θέλει να υποβιβάσει ένα μέλος της, το κάνει πολύ μικρό ή το παραλείπει. Για παράδειγμα, αν ο ερχομός ενός μικρού αδερφού του έχει προξενήσει άγχος υπάρχει πιθανότητα στο σχέδιο του να φανεί κάνοντας το μικρό αδερφάκι πολύ μικρό.

Υπάρχουν πολλά περισσότερα στοιχεία που αποκωδικοποιούνται σε μια παιδική ζωγραφιά. Είναι σημαντικό να γίνει μόνο από ειδικούς που έχουν τη κατάρτιση να ερμηνεύσουν τα σύμβολα αυτά. Οι ζωγραφιές μπορεί να αποτελούν πηγές άντλησης πληροφοριών για την ψυχοσύνθεση του παιδιού αλλά είναι ανεύθυνο να βγουν συμπεράσματα μόνο από αυτές.

Οι γονείς το μόνο που οφείλουν να κάνουν για τα παιδιά τους είναι να τα βοηθούν να εκφράζονται με κάθε ευκαιρία. Είναι εξέχουσας σημασίας να χαρίζουν στο παιδί όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες εικαστικών δραστηριοτήτων. Να ενθαρρύνουν το παιδί τους να ζωγραφίζει και να το φέρνουν σε επαφή με όλο και περισσότερα υλικά. Δεν χρειάζεται να ανησυχούν για το περιεχόμενο της ζωγραφιάς του και καλό είναι να αποφεύγουν παρατηρήσεις και παρεμβάσεις για την “τελειοποίηση” της τεχνικής! Η διακριτική συντροφιά των γονιών στους πειραματισμούς των παιδιών είναι το μόνο απαραίτητο συστατικό για την ενεργοποίηση των στενών συναισθηματικών τους δεσμών.

*τα προσωπικά στοιχεία των περιστατικών που εμφανίζονται παραπάνω έχουν αλλάξει για λόγους τήρησης του επαγγελματικού απορρήτου.

Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός – Κοινωνική Ανθρωπολόγος, ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολίων/δυσλεξίας


Παίξτε, χορέψτε, τεντωθείτε, γελάστε μέσα από απλές ασκήσεις παιδικής γιόγκα!

iamyoga8

Όταν μιλάμε για γιόγκα σε παιδιά, τότε σωματική άσκηση, ισορροπία, συγκέντρωση, γέλιο και χαλάρωση γίνονται ένα!

Τα τελευταία χρόνια η γιόγκα για παιδιά και τα οφέλη που την συνοδεύουν έχουν γίνει αρκετά δημοφιλή.

H γιόγκα μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Συγκεκριμένα, μέσα από διασκεδαστικές ασκήσεις-παιχνίδια τα παιδιά:

●    Δυναμώνουν το σώμα τους και αποκτούν ευλυγισία (Πολλές ασκήσεις έχουν προέλθει από στάσεις ζώων και φέρουν τις αντίστοιχες ονομασίες. Τα μικρά τις λατρεύουν και θέλουν να τις μιμηθούν, αφού όχι μόνο διασκεδάζουν, αλλά γυμνάζουν κυρίως τη σπονδυλική στήλη).
●    Αναπτύσσουν κινητικές δεξιότητες και ισορροπία
●    Βελτιώνουν τη στάση του σώματός τους
●    Αναπτύσσουν αυτογνωσία, αυτοέλεγχο και συγκέντρωση (προωθείται η έννοια της προσπάθειας)
●    Τονώνουν το μυοσκελετικό, το κυκλοφορικό, το αναπνευστικό, το ενδοκρινικό, το πεπτικό τους σύστημα
●    Αναπτύσσουν τη φαντασία και τη δυνατότητα οραματισμού
●     Ανακαλύπτουν τρόπους χαλάρωσης και διαχείρισης άγχους
●    Δημιουργούν, αυτοσχεδιάζουν, εκφράζονται, γελούν, αναπτύσσουν θετική στάση και αισιοδοξία
●    Γνωρίζουν, αποδέχονται και εξελίσσουν τον εαυτό τους
…ανάμεσα σε άλλα

Η ψυχική ηρεμία που μπορεί να προσφέρει στα παιδιά η γιόγκα είναι απίστευτη. Και είναι εξίσου σημαντική  με αυτή των μεγάλων, γιατί στον δικό τους μικρόκοσμο  τα παιδιά αντιμετωπίζουν τη δική τους πίεση, τα δικά τους προβλήματα και άγχη, με αποτέλεσμα να αναζητούν μέσα εκτόνωσης και χαλάρωσης. Οι ασκήσεις κάνουν τα παιδιά να χαμογελούν και να ξεχνούν αν έχουν στεναχωρηθεί με κάτι. Τα βοηθάνε να χαλαρώσουν. Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μπορούν να εκτονώσουν το θυμό τους και να πάνε πιο ήρεμα για ύπνο.

στην πράξη…

Παρακάτω δείχνουμε μερικές στάσεις παιδικής γιόγκα που δοκιμάσαμε εμείς στο σπίτι μαζί με την Χρύσα  (4 ετών) παρακολουθώντας το βίντεο που ακολουθεί.

υγ. Φυσικά δεν καταφέραμε να τις αντιγράψουμε όπως ακριβώς τις δείχνει, αλλά μέσα από την προσπάθεια γελάσαμε πολύ, παίξαμε και περάσαμε ένα διαφορετικό απόγευμα στο σπίτι παρέα με τις αγαπημένες μας κούκλες, το στρωματάκι μας και το ραδιόφωνο να παίζει jazz.

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf

Πίνακας: Αντώνης Αντζουλίδης

Διαβάστε επίσης: Jazz, αυτοσχεδιάστε ελεύθερα! | Τι μελωδία έχουν οι αναμνήσεις σας;


Πότε πρέπει να μπαίνουν τα I gadgets στη ζωή των παιδιών;

σερβίρει η Αλεξία Σβώλου, δημοσιογράφος υγείας, χημικός, βιοχημικός και μητέρα

gadget_680_263108_05q20g

Η εικόνα που θα σας περιγράψω σας είναι υπερβολικά οικεία, ακόμα κι αν δεν είστε γονείς. Κάποιο 2χρονο πιτσιρίκι δεν κάθεται ήσυχα (τυχαία νομίζατε πως βγήκε η φράση “terrible twos”;) και η μητέρα του τού δίνει το κινητό της τηλέφωνο για να παίξει και να απασχοληθεί. Αντίστοιχη εικόνα, ένας τετράχρονος Dennis (the menace) βουτάει το tablet του μπαμπά για να παίξει angry birds, την ώρα που ο (ταλαίπωρος) μπαμπάς ολοκληρώνει μια παρουσίαση για το γραφείο…

Κι αν μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, η επιβεβαίωση πως τα παιδιά μας αναπτύσσουν από πολύ τρυφερή ηλικία υπερβολικό κόλλημα με τα I gadgets-δηλαδή τα έξυπνα κινητά, τα tablets, τα book notes, τα lap tops, αλλά και τις κονσόλες παιχνιδιών έρχεται από την Μονάδα Εφηβικής Υγείας του νοσοκομείου Παίδων Αγλαϊα Κυριακού, καθώς οι έρευνες της φανερώνουν πως πριν κλείσουν τα οκτώ, τα ελληνόπουλα έχουν γίνει I maniacs! Κι εμένα ο γιος μου άρχισε από νήπιο να παίζει με οτιδήποτε έχει οθόνη και όταν η συσκευή κόλλαγε, την ξεκόλλαγε μόνος του με αφοπλιστική και εκνευριστική ευκολία. Είναι κι αυτός εκπρόσωπος της I γενιάς, των παιδιών που γεννήθηκαν στην εποχή του ίντερνετ, του facebook και του twitter και που θεωρούνται αυτόχθονες στην εποχή του διαδικτύου. Σας θυμίζω ότι εμείς οι γονείς τους είμαστε μετανάστες σε αυτή τη διαδικτυακή εποχή και τους περισσότερους τους διακατέχει ένας απίστευτος ιντερνετικός αναλφαβητισμός.

Είναι γεγονός πως τα παιδιά μας μεγαλώνουν με οθόνες και ανοιχτά παράθυρα στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου-και αυτό δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, ούτε άλλωστε χρειάζεται. Τι χρειάζεται για να αποφύγουν τις παγίδες; Δύο πράγματα: Εκείνο το σοφό «παν μέτρον άριστον» των αρχαίων μας προγόνων και καλή εκπαίδευση, ώστε να μάθουν να αποφεύγουν μόνα τους τις κακοτοπιές. Το μέτρο απαιτείται για πολλούς και διαφόρους λόγους, αλλά ο βασικός είναι πως το κόλλημα σε μια οθόνη παχαίνει, γιατί η καθιστική ψυχαγωγία δεν καίει θερμίδες. Κι επειδή στην Ελλάδα κρατάμε τα σκήπτρα στην παιδική παχυσαρκία στην Ευρώπη, καλό είναι ως γονείς να προωθούμε στα πιτσιρίκια μας την ιδέα πως «το παιχνίδι είναι αυτό που σε ιδρώνει και σε λερώνει» κι όχι το chatting με φίλους σε μια ιστοσελίδα. Θα έχουν χρόνο γι΄ αυτό αργότερα. Συνεπώς, όχι πάνω από 1-2 ώρες οθόνη την ημέρα (συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης).

Η εκπαίδευση από την άλλη βοηθά να αποφύγουν τα παιδιά τις κακοτοπιές και όπως λέει η επίκουρη καθηγήτρια παιδιατρικής Άρτεμις Τσίτσικα, επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας: “Στο διαδίκτυο, οι κακοτοπιές είναι πολλές. Γιατί στο διαδίκτυο υπάρχει ανωνυμία και αυτή η ανωνυμία βγάζει το σκοτεινότερο πρόσωπο των ανθρώπων, αφού τους προσφέρει ασφάλεια. Για τους λιλιπούτειους «σέρφερ» που θα μυηθούν σταδιακά στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου, η εκπαίδευση και η γνώση είναι τα όπλα που χρειάζονται. Προσοχή, όχι απαγορεύσεις, που στρέφουν το παιδί στο απαγορευμένο όπως τη μέλισσα στο μέλι. Και ψυχραιμία…”.


Μαμάδες μη λέτε όχι στα γλυκά. Σταματήστε να τα εξιδανικεύετε!

σερβίρει η Ελεάνα Φαρμάκη, MSc Κλινική Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

24342307_shutterstock_317633045__2___2_-limghandler

Σίγουρα ως μητέρες θα έχετε βρεθεί αρκετά συχνά μπροστά σε συζητήσεις από απελπισμένους και αγανακτισμένους γονείς που γκρινιάζουν ότι τα παιδιά τους δεν τρώνε φρούτα ή λαχανικά ή ακόμα δεν τρώνε τίποτα παρά μόνο πατάτες, αναψυκτικά και σοκολάτες!!! Αν μάλιστα διαβάζετε αυτό το άρθρο μπορεί ακόμα να νομίζετε ότι μιλάω για το δικό σας παιδί!

Αλήθεια όμως σκεφτήκατε ποτέ, πριν βάλετε τιμωρία το παιδί σας, στερώντας του τη σοκολάτα για μία εβδομάδα (επειδή δεν έφαγε τις φακές του το μεσημέρι) πως συχνά εσείς οι ίδιοι κατευθύνετε τα παιδιά στην «εξιδανίκευση» του γλυκού; Και μάλιστα ότι εσείς αποτελείτε ίσως τον πιο «δυνατό κρίκο» στην αλυσίδα που συμβάλει στη διαμόρφωση της γευστικής προτίμησης των παιδιών σας; Ω ναι λοιπόν είναι αλήθεια! Το πρόβλημα συχνά ξεκινάει από τους γονείς και πολύ πολύ συχνά … από τους πολυαγαπημένους… παππούδες!

Η διαμόρφωση των διατροφικών προτιμήσεων των παιδιών είναι φυσικά το αποτέλεσμα πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων.

Ποιος όμως είναι ο ρόλος των γονέων σε όλο αυτό; Οι γονείς κατέχουν έναν πολύ καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της διατροφικής συμπεριφοράς των παιδιών για δυο βασικούς λόγους. Είναι αυτοί που καθορίζουν το εύρος και το είδος των τροφικών επιλογών τους, αλλά επίσης λειτουργούν ως πρότυπα τόσο σε σχέση με τις τροφικές τους επιλογές όσο και σε σχέση με τις στάσεις που σχετίζονται με τη διατροφή & την ικανοποίηση από την εικόνα σώματος. Αξιοσημείωτο για εμάς τις μητέρες είναι ότι σε σχέση με τους μπαμπάδες έχουμε ένα κάπως μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, καθώς οι διατροφικές προτιμήσεις διαμορφώνονται πολύ νωρίς, ακόμα από την ενδομήτρια ζωή μιας και οι γεύσεις «περνούν» στο αμνιακό υγρό!

Ας δούμε λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε ως γονείς! Η λύση βρίσκεται σε 3 λέξεις- πρακτικές κλειδιά! Μίμηση, εξοικείωση & ανταμοιβή!

Η μίμηση: Ο ρόλος του γονέα ως πρότυπο είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τη διαμόρφωση των επιλογών των παιδιών τους. Τα παιδιά όπως αναφέρθηκε παραπάνω μιμούνται τους γονείς, καθώς αυτοί λειτουργούν ως πρότυπα για τα παιδιά.

Εξοικείωση: Οι άνθρωποι έχουν μία έμφυτη τάση να αποφεύγουν την κατανάλωση νέων και άγνωστων τροφίμων (νεοφοβία). Η σταδιακή εξοικείωση με τα νέα τρόφιμα μπορεί να ανατρέψει την τάση αυτή. Τα τρόφιμα που θέλουμε να «εισάγουμε» στη διατροφή πρέπει απλά να τα παρουσιάζουμε αρκετές φορές (12-15 τουλάχιστον) στα παιδιά χωρίς όμως πίεση για κατανάλωση!

Ανταμοιβή: Ένα συχνό λάθος των γονιών προκειμένου να πείσουν τα παιδιά τους να καταναλώσουν συγκεκριμένα τρόφιμα είναι ότι υπόσχονται κάποιου τύπου ανταμοιβή (π.χ. αν φας όσπρια θα σου δώσω γλυκό). Η λεκτική και όχι η υλική, η μικρή και όχι η μεγάλη, η επιβράβευση που αφορά την ποιότητα και όχι την ποσότητα της συμπεριφοράς σχετικά με την κατανάλωση τροφής φαίνεται να είναι περισσότερο αποτελεσματική. Όταν χρησιμοποιούνται τρόφιμα (π.χ. γλυκά, σοκολάτες, κ.λπ.) ως ανταμοιβή έχουμε αρνητικά αποτελέσματα.

Επομένως! Τα πράγματα γίνονται πιο απλά όταν προσφέρουμε καθημερινά χωρίς πίεση καθαρισμένα έτοιμα και σε ευχάριστο παιχνιδιάρικο κλίμα τα τρόφιμα που θέλουμε να καταναλώνει περισσότερο το παιδί π.χ. σε ένα κοινό οικογενειακό γεύμα, στο οποίο ακόμα καλύτερα θα είναι αν το παιδί έχει συμμετάσχει στην αγορά και την προετοιμασία! Χωρίς πίεση ή έντονο έλεγχο!

20170121_150716.jpg

Ντύστε, επομένως, τα παιδιά σας μικρούς σεφ! Πάρτε τα μαζί σας στο σούπερ μάρκετ! Παίξτε παιχνίδια φρούτων και λαχανικών! Και ακόμα καλύτερα φάτε μαζί τους! Προσοχή, όμως, ότι κανόνες μπαίνουν από τους γονείς θα πρέπει να ακολουθούνται αυστηρά και από τους παππούδες ή όποιον επίσης ασχολείται με τη διατροφή του παιδιού!