Να τα λέμε…

| ημερολόγιο |

 

il_fullxfull-470437519_c3ef

Γεμίζοντας την κούπα του καφέ

Κάθε άνθρωπος συντροφεύεται από εκείνες τις μικρές συνήθειες της καθημερινότητάς του που τον χαρακτηρίζουν. Και είναι αυτές που ο ίδιος τις έχει αναγάγει σε “κρυφές” ιεροτελεστίες και δεν επιτρέπει να τις ακουμπήσουν εύκολα, δεν τις διαπραγματεύεται καν. Κάποιες από αυτές είναι κοινές για μία μεγάλη γκάμα ανθρώπων κι ας βιώνονται μοναδικά. Εγώ ανήκω σε αυτήν την ομάδα που θεωρεί τον καφέ θεσμό ιερό, αναγκαίο και ψυχοθεραπευτικό. Ένα από τα πλέον απαραίτητα χρονικά σημεία της καθημερινότητάς μου, που μόνο όσοι μπορούν να μοιραστούν την ίδια ανάγκη, μπορούν να αφουγκραστούν τη δύναμη εκείνης της στιγμής…

Δεν έχει σημασία αν είναι παραδοσιακός, αν έχει δύο ή τρεις φουσκάλες ή ανήκει σε μοντέρνες εκδοχές, τύπου φρέντο, ούτε και αν είναι κρύος ή ζεστός. Μπορεί να είναι γλυκός ή σκέτος, ελαφρύς ή βαρύς, μπορεί να είναι ό,τι θέλεις εσύ.

Το σημαντικότερο χάρισμά του είναι πως δεν μιλάει το πρωί, δεν σε βομβαρδίζει με ερωτήσεις, δεν σε πιέζει, ούτε σε αγχώνει. Σου χαρίζει ακριβώς αυτό που έχεις ανάγκη: λίγα ή και πολλά λεπτά ηρεμίας να απολαύσεις την απολύτως μονόχνωτη στιγμή σου.

Είναι τα λεπτά εκείνα που το μυαλό μοιάζει με ένα άδειο κουτί που πρέπει προσεκτικά να ξαναγεμίσει. Είναι η πιο καθαρή στιγμή απολογισμού της ημέρας που άφησες πίσω σου και προγραμματισμού αυτής που μόλις ξεκινά.

Χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι μόλις ξυπνάς κουβαλάς μαζί σου το πιο δημιουργικό «εγώ» σου.Μέσα σε αυτόν τον λίγο αλλά πολύτιμο χρόνο που σου προσφέρει ξεκινάει να τρέχει το μυαλό με απίστευτους ρυθμούς και σχεδόν πάντα οπλισμένο από δημιουργικές σκέψεις, οργανωτικές και αποδοτικές. Και καταφέρνεις όσα δεν μπορείς όλη την υπόλοιπη ημέρα σου. Να μεταβείς ομαλά στην πραγματικότητά σου, να οργανωθείς και να τεστάρεις αντοχές, επιθυμίες και συναισθήματα.

mY

mY fIRst Cup από τον αγαπημένο μου καφέ που δεν με απογοήτευσε ποτέ. Η στιγμή που συντονίζω τον εαυτό μου. Κάποτε ως μονάδα με σκέψεις περισσότερο θεωρητικές, ονειροπόλες ή ακόμα και φανταστικές. Τώρα πια ως μητέρα με ένα ντόμινο σκέψεων με πρωταγωνιστές μικρά και μεγάλα παιδιά. Με τους μικρούς πρωταγωνιστές της ζωής μου που βάσισαν την ύπαρξή τους, το πρόγραμμά τους και την καθημερινότητά τους σε εμένα.

Ένας καφές που μεταλλάχθηκε από απλή αναζήτηση των θέλω και του me, myself and i, σε έναν αέναο κύκλο δραστηριοτήτων με βασικότερο άξονα τα όνειρά μου, τα όνειρά μας.

Και μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα των σκέψεων, κάπου εκεί ανάμεσα στην προετοιμασία του πρωινού και το τρελό κυνηγητό της καθημερινότητας, κάπου εκεί αποφάσισα να μοιραστώ τις δικές μου έγνοιες, τις ονειροπόλες σκέψεις μου, τις δημιουργικές δραστηριότητές μου, τις μικρές και μεγάλες γκάφες μου, τις μέρες και στιγμές που γουστάρω τον εαυτό μου αλλά και αυτές που νιώθω πως είμαι πολλή λίγη…

Κι όμως είναι εκείνη η ώρα που πιάνω τον εαυτό μου να ξεθαρεύει, να μεγαλουργεί και να ζωντανεύει κρυμμένες μου επιθυμίες, ανατρέποντας για λίγο το γνώριμο σκηνικό της ζωής μου.

Σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφα να πίναμε μαζί το μαγικό μας φίλτρο, να φουλάραμε τον οργανισμό μας με ενέργεια, όνειρα, σκέψεις, επιθυμίες και ….να γνωρίζαμε πάλι τους εαυτούς μας από την αρχή. Τι λέτε;


in-honor-of-the-world-breastfeeding-week-2015-by-tammy-nicole-photography-14__880

photo credits:Tammy Nicole

Restricted area | ο θηλασμός για κάποιες μαμάδες

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτόν τον καιρό εάν πρέπει ή όχι να γράψω αυτό το άρθρο. Είναι από αυτά τα θέματα που δεν αγγίζονται εύκολα. Για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί μπορεί να μην καταφέρεις να το θέσεις έτσι όπως το αντιλαμβάνεσαι και να δημιουργήσεις παρανοήσεις. Αλλά αποφάσισα να κάνω την προσπάθειά μου γιατί είναι πολλές οι φορές που το έχω συζητήσει και άλλες τόσες που το έχω αναλύσει μέσα μου. Δεν έχω σκοπό ούτε να πείσω ούτε να θίξω κανέναν. Αλίμονό μου εάν είχα τέτοιες φρούδες ελπίδες. Απλώς και μόνο για την περίπτωση που κάποιες γυναίκες εκεί έξω συντάσσονται με τα δικά μου βιώματα και τις δικές μου σκέψεις πάνω στο θέμα, αλλά τους φαίνεται πολύ τολμηρό, πολύ ριψοκίνδυνο να το παραδεχτούν, να το συζητήσουν, να το μοιραστούν. Λοιπόν, θίγω ένα θέμα πολύ ευαίσθητο για κάποιες μαμάδες, το θέμα του θηλασμού.

Η άποψή μου είναι φυσικά απόρροια της εμπειρίας μου. Γι’ αυτό ξεκινάω με ένα σύντομο στόρυ αυτής. Την κόρη μου (ετών 4) δεν την θήλασα ποτέ. Τότε νόμιζα ότι ο βασικότερος λόγος ήταν ψυχολογικός. Τώρα θα παραμείνω μεν στα ίδια πιστεύω, αλλά θα προσθέσω και το γεγονός ότι μάλλον δεν το προσπάθησα στην αρχή όσο θα έπρεπε. Γιατί η αρχή, όπως όλες οι θηλάζουσες γνωρίζουν πολύ καλά, είναι το παν για έναν επιτυχή θηλασμό και μια ομαλή συνέχεια. Στο δεύτερο παιδί (3,5 μηνών) τα πράγματα τα είδα από διαφορετική σκοπιά και αποφάσισα να κάνω αυτήν την προσπάθεια με υπομονή, επιμονή και θέληση να τα καταφέρω. Για κάποιες γυναίκες φαντάζει απλό, γιατί η όλη διαδικασία τους βγήκε ομαλά, έτσι όπως ίσως θα έπρεπε να είναι, κάτι το απολύτως φυσικό. Για κάποιες άλλες όμως, συμπεριλαμβανομένης και εμού της ιδίας, τα πράγματα ήταν πιο ζόρικα. Εξαρχής είχα ζητήσει βοήθεια από μία ειδική σε θέματα θηλασμού ομάδα, τόσο για πρακτικές συμβουλές, όπου είχα πλήρη άγνοια στην αντιμετώπιση διαφόρων σχετικών καταστάσεων, όσο και σε επίπεδο καθαρής ψυχολογικής υποστήριξης. Και ήταν πράγματι πολύτιμη η βοήθεια που εισέπραξα. Από γνωστούς ανθρώπους που ήδη γνώριζα αλλά δεν ήξερα ότι εντασσόμασταν στο ίδιο κλαμπ, μέχρι άγνωστες κοπέλες, μαμάδες, που ήθελαν να βοηθήσουν με τεράστια δόση διάθεσης να πετύχω κι εγώ. Και κάθε φορά που πήγα να το βάλω κάτω και να σταματήσω με την πεποίθηση ότι τα είχα κάνει όλα και δεν άντεχα άλλο όλη αυτήν την πίεση χωρίς αποτέλεσμα, εκεί εμφανιζόταν ένα καινούργιο ποστ, μία καινούργια εναλλακτική προσέγγιση, μία καινούργια κοινοποιημένη εμπειρία που με πείσμωνε να το παλέψω λίγο ακόμα. Ήμουνα τόσο κοντά. Και κάπου εκεί, με την αποφασιστικότητα που σε διακατέχει εκείνη την περίοδο, με τη δύναμη της ψυχής να τα δώσεις όλα για το καλό του παιδιού, κάπου εκεί νομίζω ότι μπορεί και να το χάσεις. Ποιο? Βασικά, το μυαλό σου, τον εαυτό σου, την ύπαρξή σου. Γιατί μπορεί να το ψυχωθείς τόσο πολύ που να επιμένεις σε κάτι που δεν σου βγαίνει, απλώς και μόνο από πείσμα. Να βλέπεις το παιδί να κλαίει, να πεινάει, να έχει νεύρα, να μη μπορεί να κοιμηθεί και εσύ να συνεχίζεις την προσπάθειά σου. Γιατί? Για το καλό του παιδιού… Να σε κοιτάει χωρίς να επικυρώνει τη σχέση σας και να μην εισπράττεις ούτε ένα χαμόγελο, ούτε μία επιβεβαίωση του δεσίματός σας. Μόνο κλάματα, νεύρα, αϋπνίες, δυσαρέσκεια, απόγνωση, πείνα, χάσιμο βάρους. Όλα από την πλευρά του παιδιού.

Είναι αλήθεια ότι, βάσει διαφόρων ερευνών στη χώρα μας, τα μαιευτήρια εδώ και πολλά χρόνια σαμποτάρουν τον μητρικό θηλασμό και προωθούν συγκεκριμένες εταιρείες βρεφικού γάλακτος με τη μορφή δώρων.Πρόκειται  για έλλειψη αισθήματος ευθύνης, συνείδησης διευθυντών και παιδιάτρων που έχουν αναγάγει τέτοιες συμπεριφορές σε στάση ζωής. Και αυτή η πολιτική κρατάει χρόνια με δυσοίωνες δυστυχώς προβλέψεις, σπρώχνοντας όλο και περισσότερες “νεομαμάδες” στη σίγουρη, ασφαλή λύση του ξένου “θρεπτικότατου”-κατά ομολογία τους- γάλακτος.

Και ως αντίβαρο της χρόνιας αυτής συμπεριφοράς, ήρθε και η εκπροσώπηση της μητέρας φύσης, με τη δημιουργία διαφόρων ομάδων, φορέων, συλλόγων που τάχθηκαν ανοιχτά και παθιασμένα υπέρ του μητρικού θηλασμού, προβάλλοντας με ποικίλους τρόπους τα οφέλη που αυτό συνεπάγεται. Και είναι άπειρα τα καλά, αμέτρητα, ασύγκριτα. Για να καταφέρουν όμως οι υποστηρικτές /πρεσβευτές του μητρικού θηλασμού να εισακουστούν με την ίδια ένταση και αντίστοιχη πειθώ των λεγόμενών τους έπρεπε να περάσουν στην υπερβολή, στο αντίθετο άκρο. Αποκλειστικός μητρικός θηλασμός, με ό,τι αυτό σημαίνει. Και είναι κάπως λογικό να φτάνει μία θεωρία σε ακραίες καταστάσεις, αφού όλα τα κεκτημένα στην ιστορία έχουν δείξει ότι για να κατακτηθούν, να παγιωθούν, να αμυνθούν εμπεριείχαν μεγάλη δόση υπερβολής, τουλάχιστον σε αρχικό στάδιο. Αλλά αυτός ο δογματικός χαρακτήρας τέτοιων καταστάσεων θα πρέπει σιγά σιγά να στρογγυλεύει και να παύει να έχει τόσες ορθές κοφτές γωνίες. Γιατί παύει να αποτελεί είδος ελεύθερης βούλησης και γίνεται αιρετικό. Πας μη θηλάζουσα βάρβαρος. Και τι εννοώ με αυτό. Παρακολουθώ ορισμένες-λίγες ίσως, αλλά υπαρκτές-αναρτήσεις γυναικών σε μία ομάδα υποστηρικτική του μητρικού θηλασμού (την ανέφερα και στη δική μου εμπειρία), στις οποίες αφουγκράζεσαι την πίεση της μητέρας που δεν μπορεί να τα καταφέρει, που δεν έχει το σθένος να προσπαθήσει, ενδεχομένως, όσο ισχυρίζονται ότι χρειάζεται, που ψάχνει να βρει λύσεις, ώστε να μη στιγματιστεί με την ταμπέλα “κακιά” μάνα που δεν θηλάζει και φυσικά δεν βρίσκει την ανάλογη ανταπόκριση. Και από τη μία φαντάζει εξαιρετικά λογικό και συνεπές από την πλευρά της ομάδας ή των συμμετεχόντων σε αυτή να επιμένουν σε κάποιες συγκεκριμένες τακτικές που βάσει εμπειρίας θα βοηθήσουν την όποια μαμά να βρει το τέμπο, τον φυσιολογικό ρυθμό του θηλασμού, αλλά συνάμα φαίνεται να ξεχνούν, να προσπερνούν, να θυσιάζουν έναν σπουδαίο παράγοντα για τη μητρική φύση,τον παράγοντα ψυχολογία. Όχι, να μη χειροκροτήσουν μία πιθανή παραίτηση δίχως προσπάθεια, να μην πέσουν σε εκπτώσεις, αλλά να σταθούν δίπλα, να καταλάβουν, να αφήσουν ένα μικρό παραθυράκι ελεύθερης βούλησης σε αυτές τις μαμάδες που βιώνουν ορμονικά μία δύσκολη περίοδο, χωρίς ταυτόχρονα να γεννούν ενοχικά συναισθήματα του τύπου ¨”δεν τα κατάφερα”, “δεν είμαι άξια”, “δεν είμαι τόσο καλή μαμά όσο οι υπόλοιπες που γιορτάζουν κάθε μήνα επιτυχημένου θηλασμού”. Πρόσφατα πάλι διάβαζα το ποστ μιας μαμάς σε απόλυτο άγχος και πανικό, η οποία δήλωνε ότι για μέρες το μωρό της κλαίει, το έχει συνέχεια πάνω της, δεν καταφέρνει να θηλάσει, προφανώς πεινάει, έχει δοκιμάσει διάφορες συμπεριφορές, πρακτικές, κ.λπ., αλλά επιμένει να προσπαθεί χωρίς άμεση, απ’ ό,τι φαίνεται επιτυχία, με την ελπίδα να καταφέρει να θηλάσει αποκλειστικά στο προσεχές μέλλον. Και όλο αυτό με κάνει να απορώ…Είναι πράξη αγάπης προς το μωρό μας  για να καταφέρουμε να του παρέχουμε ένα υπέροχο δώρο, όπως είναι ο θηλασμός ή πράξη καθαρού εγωισμού της μητέρας που πρέπει να αποδείξει κάτι σε εκείνη και στους γύρω της;

Δεν σνομπάρω καθόλου ούτε την ύπαρξη τέτοιων ομάδων και ανθρώπων που υποστηρίζουν με αγάπη και χαρά τον μητρικό θηλασμό και δη τον αποκλειστικό, ούτε και αντιδρώ στο έργο τους, που είναι πολύτιμο και απαραίτητο να υπάρχει σε όσες περισσότερες εφαρμογές είναι δυνατόν. Πώς θα μπορούσα άλλωστε, έχοντας βιώσει λίγο ή πολύ το βλέμμα ευτυχίας, ευγνωμοσύνης και αγάπης του μωρού την ώρα του θηλασμού και το αίσθημα πληρότητας, ικανοποίησης και γαλήνης μετά από αυτό? Ούτε με ολόκληρη τη βιομηχανία βρεφικού γάλακτος δεν θα μπορούσε να συγκριθεί μία τέτοια αίσθηση…Μακάρι όμως να μην υπήρχαν αυτές οι παθιασμένες προσπάθειες και αντιδράσεις  που το μόνο που καταφέρνουν είναι να υποβαθμίζουν τον πραγματικό ρόλο ύπαρξης τέτοιων ομάδων/φορέων, προκαλώντας συναισθηματικές ανασφάλειες που στιγματίζουν την όμορφη περίοδο των πρώτων στιγμών μητρότητας.

Ο θηλασμός δεν μας κάνει καλύτερες μαμάδες. Αγαπάμε τα παιδιά μας, τους προσφέρουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και αυτό φτάνει…


wellties-tmagarticle

Οι φίλοι που δεν ”άφησα” όταν έγινα μαμά…

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που πολλοί έσπευσαν να ανεβάσουν στο προφίλ τους, δείχνοντας πόσο πολύ τους εκφράζει ως μήνυμα, ως ιδέα, ως φιλοσοφία. Αφορούσε τις φίλες εκείνες που μένουν, παραμένουν δίπλα μας ακόμα και όταν εμείς προχωράμε τη ζωή μας δημιουργώντας τις δικές μας οικογένειες και κατ’ επέκταση απέχουμε από τον κύκλο των σίνγκλς και όλων των δραστηριοτήτων που αυτό συνεπάγεται. Βόλτες στα μαγαζιά, καφεδάκια με κολλητές και κουβεντούλα, ξενύχτια τις Πέμπτες, ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο για κους κους και αρώματα και χιλιάδες μπλα μπλα μπλα…Και ναι, συμφώνησα σε όλα του σχεδόν τα σημεία. Και χειροκρότησα και εγώ από μεριάς μου και το άρθρο και τη συντάκτρια και τους υπερασπιστές αυτού, γιατί με κάλυπτε πράγματι σε ό,τι αφορά εκείνες τις φίλες (λίγες ή πολλές) που καταφέρνουν να συντονίζονται με τις δικές μας διαφορετικές ζωές και υποχρεώσεις. Αναρωτιέμαι όμως, τι κάνουμε εμείς, εμείς οι μαμάδες που ανήκουμε στο άλλο μεγάλο κλαμπ για αυτές τις φίλες;

Είμαστε άραγε και εμείς παρούσες στις δικές τους ζωές; Μπορούμε, γουστάρουμε, καταφέρνουμε να παρέχουμε και εμείς σε έναν ικανοποιητικό βαθμό αυτό που εισπράττουμε από εκείνες ή αυτό που συνηθίζαμε να δίνουμε όσο ανήκαμε αλλού; Το γεγονός ότι αποκτήσαμε οικογένεια, γίναμε μαμάδες δεν μας κάνει λιγότερο υποχρεωμένες να νοιαζόμαστε με πράξεις. Δεν μας αποφέρει ή επιφέρει κανενός είδους έκπτωση στις σχέσεις μας με κάποιους αγαπημένους ανθρώπους. Είμαστε εκεί. Στις στιγμές που τους στιγματίζουν, στις στιγμές που τους φλιπάρουν, στις στιγμές που νιώθουν την ανάγκη να φλυαρήσουν λίγο παραπάνω ή και να παραπονεθούν για την κωλοδουλειά τους ή το κωλολεωφορείο που για άλλη μία φορά δεν έφτασε στην ώρα του. Μπορεί να μην έχουμε την απόλυτη ελευθερία και πολυτέλεια να αφιερώσουμε τον ίδιο ποσοτικά χρόνο με τότε, αλλά στην ποιότητα της επικοινωνίας δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Και όποιος λέει ότι δεν μιλάμε μεν, δεν συναντιόμαστε μεν, δεν ανταλάσσουμε μηνύματα μεν, αλλά όταν βρισκόμαστε είναι σαν να μην έχουμε χαθεί ποτέ, πλανάται πλάνην οικτρά. Δεν γίνεται έτσι φίλε μου. Δεν συντηρούνται έτσι οι σχέσεις. Δεν υπάρχουν για όλα δικαιολογίες. Απλώς δεν θέλεις, δεν θέλουμε τόσο να μιλήσουμε, να βρεθούμε. Δεν είναι κακό. Δεν μπορούμε με όλους να διατηρούμε την ίδια επαφή. Αλίμονό μας. Τότε δεν θα προλαβαίναμε να κάνουμε τίποτα άλλο στη ζωή μας.


selfish

Μι, μαισέλφ εντ άι

Συναναστρεφόμενη αρκετούς ανθρώπους εκεί έξω επιβεβαιώνω κάθε φορά ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την ανάγκη τους, τη δίψα τους να μιλήσουν με συνανθρώπους τους, προκειμένου να εξιστορήσουν τα κατορθώματά τους, να αναλύσουν, πολλές φορές εις βάθος, την καθημερινότητά τους με όσα δεινά, συνήθως, αυτή συνοδεύεται. Αδυνατούν όμως να συνομιλήσουν. Να φτάσουν στα λογικά πλαίσια ενός δίκαιου, έντιμου διαλόγου. Γιατί αυτό θα τους στερήσει πολλά από την ευχαρίστησή τους και την τεράστια αγωνία τους να προλάβουν να “βγάλουν”, να ξεδιπλώσουν από μέσα τους το μεγάλο φορτίο της ρουτίνας, της πίεσης, της στερεοτυπικής συμβατικότητάς τους

Και πώς να τους το στερήσεις αυτό; Πώς μπορείς να μη συμβάλλεις και εσύ από μεριάς σου στο να βγούνε από το αδιέξοδό τους;

Από τη στιγμή που θα τους συναντήσεις καταλαβαίνεις από την αύρα τους ότι έχουν ανάγκη την ύπαρξή σου εκείνη τη δεδομένη στιγμή που θα τους δώσει ώθηση να ξεκουραστούν εναποθέτωντας τις σκέψεις και ενέργειές τους και να πάρουν λίγη δύναμη για όσα θα ακολουθήσουν. Και ξεκινάει το μοτεράκι να τρέχει και εσύ κρατάς χρόνο, σκεπτόμενος ότι κάτι θα το διακόψει όλο αυτό. Και από τη μία σκέφτεσαι αλτρουιστικά νιώθοντας συμπάθεια για τον άλλον απέναντί σου, πάντα μεταφράζοντας την καλοσύνη σου με όρους εγωιστικούς, αλλά από την άλλη πάλι, νιώθεις ότι θέλεις να φύγεις τρέχοντας για να μη σε ακουμπήσει τίποτα απ’ ό,τι ενδέχεται να ακούσεις. Και αυτό που εντέλει ακούς δεν διαφέρει και πολύ από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μία συνολική εικόνα της πραγματικότητας στα διάφορα επίπεδα που την χαρακτηρίζουν. Και εάν μιλάμε και με όρους γονεικούς, μαμαδίστικούς, μία συνηθισμένη παρωδία με πρωταγωνιστές παιδιά, μπαμπάδες, δουλειές, δραστηριότητες και πολλά, πολλά παράπονα. Αλλοτε επαναλαμβανόμενα και άλλοτε να ξεπηδούν νέα, προερχόμενα από καινούργιες καταστάσεις. Και όλα αυτά με μία ανάσα, με μίά πνοή.

Κουράστηκα ακόμα και που το σκέφτηκα. Και στο τέλος τι μένει; Εσύ να έχεις εισπράξει την ενέργεια του άλλου, τις σκέψεις του, ανιαρές ή μη, και γενικά να έχεις προσλάβει πληροφορίες καθόλα άσχετες με την πάρτη σου και τη δική σου ζωή. Και εσύ πού θα ξεσπάσεις τα δικά σου; Ποιον θα βρεις να ξαλαφρώσεις τη συνέιδησή σου που έγραφε και ο Α.Παπαδιαμάντης στον Κακόμη;

Είναι λίγοι, ελάχιστοι, μετρημένοι στο ένα χέρι οι άνθρωποι εκείνοι που θα ρωτήσουν τι κάνεις, πώς είσαι, πώς νιώθεις, πώς πας και δεν θα απαντήσουν για σένα. Και όταν ξεκινήσεις να μιλάς δεν θα σε διακόψουν για να αφηγηθούν το δικό τους σκηνικό που τους φαντάζει παρόμοιο με αυτό που δεν σου έδωσαν ποτέ την ευκαιρία να εξιστορήσεις. Που δεν θα σε πάρουν στο τηλέφωνο με την αφορμή να σε ακούσουν και δεν θα έχουν να σου πουν ένα δικό τους νέο, από αυτά …Είναι ελάχιστοι πραγματικά εκείνοι που θα σε πάρουν για ένα καλημέρα, μία καλή εβδομάδα, έναν καλό μήνα. Και ακόμα και εάν σε σκεφτούν, θα είναι ελάχιστοι εκείνοι που θα κάνουν τη σκέψη πράξη και θα τολμήσουν ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο, βαριά πολύ μία επίσκεψη. Γι αυτό όμως και θα αγαπήσεις λίγο παραπάνω, θα δωθείς κάτιτις παραπάνω, θα σκεφτείς με χαμόγελο κάτιτις περισσότερο αυτούς τους τυπάδες και τις τύπισες που θα κάνουν αυτόν τον σπάνιο διάλογο ή και θα σου προσφέρουν απλόχερα λίγο χρόνο, λίγο χώρο, λίγα λεπτά για σένα και για τη δική σας σχέση. Χωρίς να μονοπωλούν, να ψυχαναλύονται μόνοι τους. Αυτούς τους ανθρώπους να τους κρατάτε καλά στη ζωή σας. Είναι πολύτιμοι. Είναι οικογένεια.


dollies001

Οι ”νόρμες” του μαμαδοκλάμπ

Νόρμα, όρος γλωσσολογικός που αποδίδει τη γλωσσική ποικιλία που αναγνωρίζεται ως πρότυπο ή κανόνας για την παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου. Ο κατά κόσμον κανόνας. Κάποια από εκείνα τα στερεοτυπικά θεωρήματα που υφίστανται ούτως ή άλλως σε όλες σχεδόν τις πτυχές της ζωής μας, με έμφαση σε συγκεκριμένες περιστάσεις και περιόδους και που είναι δύσκολο, σχεδόν αναπόφευκτο, να τα απορρίψεις, να τα προσπεράσεις και να τα αφήσεις πίσω σου χαράζοντας ένα δικό σου, μοναδικό ίχνος αυτοτέλειας.

Σε μία από αυτές τις καταστάσεις που οριοθετούνται και χαρακτηρίζονται από ποικιλία τέτοιων κανόνων συγκαταλέγεται και η περίοδος της μητρότητας. Κι ενώ ψιλοχλευάζω και κριτικάρω τις νόρμες των ανθρώπων σχεδόν σε κάθε μορφή και υπόστασή τους, έχω πιάσει τον εαυτό μου να μπαίνει αρκετές φορές στο τρυπάκι αυτό, κυρίως από τότε που έγινα κι εγώ μαμά. Το ντόμινο των καταστάσεων, με τις αντίστοιχες εξελίξεις τους, είναι μοιραίο. Εσύ θα κάνεις παρέα με μαμάδες που η βασικότερη, σχεδόν μοναδική, έγνοια τους θα είναι το παιδιά, τα παιδιά. Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν θα παραμένει μόνο έγνοια. Θα αποτελεί το βασικό πυρήνα σκέψης, συζήτησης, κοινωνικής συναναστροφής, μελλοντικής στοχοθεσίας, κ.λπ. Τι έφαγε, τι είπε, τι σκέφτηκε, τι θα φορέσει, τι έγινε στο σχολείο, στον παιδότοπο…και τέτοια συναφή και καθόλα μονοδιάστατα θέματα. Τόσο, που στη συχνότητα και την ένταση που τα βιώνουμε οι περισσότερες από εμάς, κατά μαθηματική ακρίβεια ευθύνονται για την παράλυση αρκετών εγκεφαλικών κυττάρων, ιδίως αυτών που σχετίζονται με την κοινωνικότητά μας.

Σε αυτό το σημείο εντάσσεται και η νόρμα. Εκεί που είναι παντελώς δεδομένο ότι όλα αυτά θα αποτελούν μονοπωλιακό είδος συζήτησης. Γιατί κάτι διαφορετικό δεν συνάδει με την πλειοψηφία.Και τολμάς να ρισκάρεις την ένταξή σου σε αυτό το κλαμπ, που σε διαφορετική περίπτωση θα σου αποφέρει το εισιτήριο για την ανάδειξή σου ως καλή μαμά.

Αλίμονό σου μάνα εκεί έξω εάν δεν ξέρεις κάποια πράγματα έτσι όπως θα έπρεπε να είναι, έτσι όπως συνηθίζονται,ακούγονται, πράττονται από τις περισσότερες του είδους. Αλίμονό σου εάν πιαστείς αδιάβαστη σε συμπεριφορές που καλείσαι να φερθείς έξυπνα, γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν θα σου πάρει κανείς το κεφάλι, όχι καλέ. Απλώς βγαίνοντας από μία σχετική συνομιλία θα νιώθεις ότι θέλεις να βουτήξεις το κεφάλι σου σε παγωμένο νερό, να αυτομαστιγωθείς για όσα δεν έκανες και να πάρεις σβάρνα τα σπιτικά ένα ένα μήπως βρεις κανένα μαντζούνι ή έστω μία παραδοσιακή συνταγή να αναφέρεις σε επόμενη συνάντηση και καταφέρεις να εξιλεωθείς στα μάτια τους. Απλά πράγματα.


| σορτ στόρις |

Οι λιλιπούτειες ιστορίες της Κλειούς

Το λιλιπούτειο αυτό πλάσμα, η εικαστικός Κλειώ Γκιζελή, δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει γλυπτά μικρών διαστάσεων “κλεμμένα” στο σύνολό τους από καθημερινούς μικρόκοσμους, προσδίδοντάς τους την κινηματογραφική διάσταση που τους αρμόζει. Βγαλμένα ένα προς ένα από μία ρετρό εποχή. Μία εποχή που οι καθημερινοί ρυθμοί ήταν πολύ πιο αργοί και άφηναν μία πιο αγνή γεύση…τότε που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και ίντερνετ. Όλα τους κομμάτια αφηγηματικών κειμένων, στοιχεία μίας πολυεπίπεδης ολότητας με πρωταγωνιστές, φωνές, σενάρια, πλοκές που ξεδιπλώνονται από διαφορετικές οπτικές και γρήγορα πάλι σωπαίνουν, αιχμαλωτίζοντας ιστορίες χρόνων.

υγ. μοιραζόμαστε μία μεγάλη μου αγάπη, τη θέα των πολυκατοικιών. Μόνο που η Κλειώ τις έχει εντάξει στη ζωή της με έναν ιδιαίτερο τρόπο…

Info: Kleio Gizeli


Εμπειρίες μιας κατά συρροή expat, μαμάς!

σερβίρει η Νέλη Κωστοπούλου

Βέλγιο, Ελλάδα, Αγγλία, Αμερική, Ολλανδία. Πέντε χώρες, πέντε μετακομίσεις, αμέτρητες εμπειρίες, ανακαλύψεις, δυσκολίες, μικρές, μεγάλες κατακτήσεις. Ξεκινήσαμε δύο με σκοπό να ανοίξουμε φτερά εκτός Ελλάδας, για να γίνουμε σύντομα τρεις και μετά από 9 χρόνια 4. Έτσι έμαθα τον όρο Expat, αφού έτσι ονομάζεται το status όσων αλλάζουν χώρα με σκοπό τη δουλειά, trail spouse (η ακόλουθος του συζύγου), και πιο τελευταία το TCK (third culture kids – παιδιά τρίτης κουλτούρας). Πλέον ανήκουμε παντού και πουθενά. Ανήκουμε όπου βρίσκεται ο τόπος εργασίας και σπίτι μας καλείται κάθε λίγο και λιγάκι ένας νέος προορισμός, ξένος, διαφορετικός αλλά και γοητευτικός. Και η οικογένεια πρέπει να μείνει σφιχτή, δυνατή σαν όστρακο.Να θωρακίσει όσα έχει αλλά την ίδια στιγμή να γευτεί και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Σαν μια μπουνιά κλειστή που όμως οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ανοίξει για να χαιρετίσει το καινούργιο.

Η μεγαλύτερη δυσκολία να μεγαλώνεις παιδιά εκτός της πατρίδας σου δεν είναι η νέα γλώσσα ή η καινούργια κουλτούρα την οποία καλούνται να γνωρίσουν, αλλά το γεγονός ότι εμείς ως γονείς δεν έχουμε παρόμοια εμπειρία. Μεγαλώσαμε στην Ελλάδα, περικυκλωμένοι από την οικογένεια, τους φίλους μας, την οικειότητα, την ευκολία της μητρικής μας γλώσσας. Πώς άραγε να γνωρίζουμε πώς αισθάνονται τα παιδιά μας όταν καλούνται να μιλούν ελληνικά εντός σπιτιού και την εκάστοτε γλώσσα εκτός; Να επικοινωνούν με τους αγαπημένους μέσω Skype και facetime; Να είναι απόντες σε γιορτές και έθιμα. Να γιορτάζουν τα γενέθλια και τις γιορτές τους μακριά από ξαδέρφια, παππούδες, γιαγιάδες, θείες; Η ζωή τους ολόκληρη να είναι ένας συνεχής αποχαιρετισμός. Πώς να γνωρίζουμε το στρες, τις ανασφάλειες, την αγωνία που περνούν όταν καλούνται να ξεκινούν ξανά και ξανά. Να αφήνουν πίσω νέους φίλους για άλλους νέους φίλους, νέα σχολεία και δραστηριότητες. Όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο πιο εύκολα τα πράγματα, όμως εκεί στα 8 τα πράγματα δυσκολεύουν όπως σε κάθε παιδί που είναι προ των πυλών της προ-εφηβείας. Μόνο που τα παιδιά σαν τα δικά μου έχουν μια ακόμη δυσκολία. Τη δυσκολία της προσαρμογής, της διαφορετικής καθημερινότητας.
Και εκεί η φράση “είναι για το καλό όλων μας” που είναι logo σε κάθε μετακόμιση ή αλλαγή αρχίζει να στροβιλίζει στο μυαλό. Και αναρωτιέσαι “είναι όντως”;  Είναι ή τουλάχιστον μπορεί να γίνει. Μόνο που όλα θέλουν μεγαλύτερη προσπάθεια. Οι αισθήσεις των expat γονιών πρέπει να είναι συνεχώς οξυμένες, σε εγρήγορση, να προλαβαίνουν, να αφουγκράζονται και με αυτόν τον τρόπο να βοηθούν τα παιδιά τους. Πρέπει να ωραιοποιείς τις καταστάσεις και να τις κάνεις να μοιάζουν ενθουσιώδεις και μοναδικές.  Για αυτό πολύ συχνά ένας από τους γονείς πρέπει να παραμένει σπίτι, επιλέγοντας μια χαμηλών τόνων καριέρα ή απλώς την καριέρα της μαμάς/συζύγου. Έτσι είσαι εκεί όταν υπάρχει ανάγκη, είσαι εκεί να καλύψεις τα κενά, είσαι εκεί ως στήριγμα, εμψυχωτής σε κάθε προσπάθεια και ένα ασφαλές λιμάνι στα δύσκολα.
Πολλοί πιστεύουν ότι είναι προνόμιο να είσαι expat, πως ζεις κάποια τρελή ζωή, με ανέσεις και χρυσά κουτάλια και άπλετη βοήθεια από τρίτους. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Ναι μπορεί να υπάρχει μια μεγαλύτερη οικονομική άνεση, όμως το βάρος της καθημερινότητα είναι μονόπλευρο. Δεν υπάρχει η βοήθεια από μέλη της οικογένειας, απλά καθημερινά πράγματα μπορεί να γίνουν βουνό και το “χαμένοι στην μετάφραση” να κυριαρχεί σε κάθε σου βήμα.
Παρ’ όλα αυτά πλέον μου είναι δύσκολο να σκεφτώ τη ζωή μας χωρίς αυτές τις περιπέτειες και το μόνο που με καθησυχάζει όταν ξυπνούν οι ανησυχίες μου και μου λείπει η σταθερότητα και οι ρίζες μου είναι τα λόγια εκτίμησης του 11χρονου γιού μου: “Μαμά νιώθω τυχερός που ο μπαμπάς έχει αυτή τη δουλειά και μπορούμε να έχουμε τόσες όμορφες, διαφορετικές εμπειρίες.”

Βρείτε το blog της Νέλης εδώ: Neofili’s blog – A Greek expat on the loose!


Γιορτές κι ετοιμασία, μαμάδες ψυχραιμία!

σερβίρει η Νατάσα Γαλάνη, νηπιαγωγός

angry face girl (1).jpg

Με αφορμή την οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση (γάμοι, βαπτίσεις, σχολικές γιορτές, τραπέζι στο σπίτι με φίλους και συγγενείς κ.λπ.) είναι απόλυτα λογικό να έχετε ένα λίγο παραπάνω άγχος για την εμφάνιση και τη συμπεριφορά του παιδιού σας. Συνήθως όμως σε τέτοιες περιστάσεις κάποια πράγματα πηγαίνουν στραβά… είτε το μικρό σας δεν θέλει να βάλει τα ρούχα που του διαλέξατε , είτε δεν έχει την κοινωνικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις, είτε αρνείται να πει το ποίημά του, είτε γενικώς έχει την κακή του διάθεση! Όλα τα παραπάνω αποτελούν εξαιρετικές αφορμές για να φτάσετε στα όρια του πανικού!
ΜΑΜΑΔΕΣ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!

Με το να πανικοβληθείτε εκείνη τη στιγμή και να θεωρήσετε πως όλα θα πάνε στραβά δεν βοηθάει εσάς και κυρίως δεν διευκολύνει τον τρόπο που θα προσεγγίσετε το μικρό σας! Συγκεκριμένα, εάν το καμάρι σας δεν θέλει να συμμετάσχει στη γιορτή του σχολείου ή πεισματικά αρνείται να βάλει τα «καλά» του, εκείνη ακριβώς τη στιγμή τα νεύρα και ο πανικός θα οδηγήσουν σε πανωλεθρία! Αρκεί να του πείτε « Δεν πειράζει…» και να ακολουθήσετε τη διπλωματική μέθοδο, έτσι ώστε να του δώσετε να καταλάβει για ποιους λόγους πρέπει να κάνει αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.
Μπορεί να «πιάσει» μπορεί όμως και όχι… ακόμα κι έτσι μη νιώσετε καμία τύψη τύπου « δεν είμαι καλή μαμά» ή «τι θα πει ο κόσμος;!». Βάλτε το πιο όμορφο χαμόγελό σας και ανταποκριθείτε αναλόγως στις περιστάσεις. Οι άνθρωποι που έχουν κατανόηση θα καταλάβουν, οι άλλοι απλώς θα σχολιάσουν πικρόχολα. Σημασία πάνω από όλα έχει να σας καταλάβει το παιδί σας, αλλά και εσείς να κατανοήσετε γιατί έχει αυτή τη μη αποδεκτή συμπεριφορά.
Όσον αφορά στο σχολείο, ως εκπαιδευτικός προσχολικής αγωγής σας λέω με απόλυτη υπευθυνότητα πως ο βασικός στόχος των σχολικών γιορτών είναι να τις χαρούν τα παιδιά και να κατανοήσουν τι είναι αυτό που γιορτάζουμε! Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Εάν κάποιο παιδάκι δεν φοράει τα ρούχα που του έχουν πει οι δασκάλες του ή δεν θέλει να πει το ποίημά του, δεν θα χαθεί και ο κόσμος! Συμβαίνουν αυτά. Σημασία έχει οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να το ενθαρρύνουν και να το επιβραβεύσουν για την όποια προσπάθεια. Γιατί πιστέψτε με, με τον τρόπο του προσπαθεί κι αυτό!

Αφήστε, λοιπόν, στην άκρη το άγχος και τον πανικό και απολαύστε να βλέπετε το παιδί σας που μεγαλώνει! Αυτές οι στιγμές δεν ξανάρχονται!